مطالعه‌اي اخيرا در دانشگاه شيكاگو روي 11 نفر سالم كه دچار افزايش وزن مختصر بدون فعاليت بدني با ميانگين سني حدود 40 سال بودند، انجام گرفت. شركت كنندگان در مطالعه تمايل به خواب كمتر از 8 ساعت در روز داشتند. آنها در طول دو دوره 14 روزه در آزمايشگاه استقرار داشتند و خواب، فعاليت بدني، رژيم غذايي و شاخص‌هاي بيوشيميايي خونشان به دقت كنترل مي‌شد. اين افراد اجازه فعاليت بدني نداشتند و هميشه انواع تنقلات نيز در دسترسشان بود. در يكي از دوره‌هاي 14 روزه، آنها اجازه داشتند بيش از 5/8 ساعت در روز بخوابند. در دوره ديگر، افراد اجازه نداشتند كه بيش از 5/5 ساعت در روز بخوابند. نكته جالب ديگر در اين مطالعه آن بود كه افراد داوطلب در دوره‌اي كه كه كمتر مي‌خوابيدند ديرتر به خواب مي‌رفتند بدين صورت كه به جاي ساعت 11:15 شب، در ساعت 12:30 نيمه شب به رختخواب مي‌رفتند و زودتر از خواب بيدار مي‌شدند.

نتايج اين مطالعه كه در مجله علمي غدد و متابوليسم باليني چاپ شده است حاكي از افزايش متوسط وزن حدود 2 كيلو گرم طي مدت مطالعه در هر دو گروه بود كه مي‌تواند مرتبط با دسترسي به تنقلات به همراه ميزان بسيار كم فعاليت بدني آنها باشد. چيزي در بين دو دوره مختلف مطالعه متفاوت بود توانايي آنها در كنترل قندخون‌شان بود. زماني كه داوطلبان خيلي كم مي‌خوابيدند، ميزان قندخون‌شان در تست تحمل گلوكز افزايش مي‌يافت. همچنين حساسيت كمتري نسبت به هورمون كاهش دهنده قند خون، انسولين داشتند. همانطور كه مي‌دانيم اختلال تحمل گلوكز و مقاومت به انسولين مرحله قبل از ابتلا به ديابت است كه در صورت ادامه روند زمينه ابتلا به ديابت را فراهم مي‌كنند. مطالعات گذشته حاكي از آن‌است كه احتمال ابتلا به ديابت در افراد دچار اختلال تحمل گلوكز 5 تا 15 برابر افراد عادي خواهد بود.

نكته عملي: شيوع پيش رونده ديابت طي سال‌هاي اخير، بدليل شيوه‌هاي ناسالم زندگي ايجاد شده است. به منظور پيشگيري از ابتلا به ديابت و نيز كنترل اين بيماري، يك روش زندگي سالم كه نه تنها شامل عادات سالم غذا خوردن و مقادير كافي فعاليت بدني باشد، بلكه خواب متعادل و اول وقت را شامل مي‌شود، نقش اساسي خواهد داشت.