حدیثى از على علیه السلام
ازدواج موقت - نویسنده: شهید مرتضى مطهری
فهرست مطالب ازدواج موقت - کلیک کنید
آقاى مهدوى نویسنده«چهل پیشنهاد»در شماره87 مجله زن روز مىنویسد:
«در كتاب الاحوال الشخصیه تالیف شیخ محمد ابو زهره از امیر المؤمنین نقل شده است: لا اعلم احدا تمتع و هو محصن الا رجمته بالحجارة.»
آقاى مهدوى این عبارت را اینچنین ترجمه كردهاند:
«هر گاه بدانم شخص نا اهلى متعه كرده است،حد زناى محصن را بر او جارى ساخته و سنگسارش خواهم كرد.»
اولا اگر بناست ما در مقابل گفتار امیر المؤمنین علیه السلام تسلیم باشیم، چرا اینهمه روایاتى كه از آن حضرت در كتب شیعه و غیر شیعه در باب متعه روایتشده كنار بگذاریم و به این یك روایت كه ناقل آن یكى از علماى اهل تسنن است و سند معلومى ندارد بچسبیم؟
از سخنان بسیار پر ارزش امیر المؤمنین این است كه:
«اگر عمر سبقت نمىجست و متعه را تحریم نمىكرد،احدى جز افرادى كه سرشتشان منحرف است زنا نمىكرد».
یعنى اگر متعه تحریم نشده بود،هیچ كس از نظر غریزه اجبار به زنا پیدا نمىكرد;تنها كسانى مرتكب این عمل مىشدند كه همواره عمل خلاف قانون را بر عمل قانونى ترجیح مىدهند.
ثانیا معنى عبارت بالا این است:«هر گاه بدانم شخص زندارى متعه كرده است،او را سنگسار مىكنم».من نمىدانم چرا آقاى مهدوى كلمه«محصن»را كه به معنى مرد زندار است«نا اهل»ترجمه كردهاند.
علیهذا مقصود روایت این است كه افراد زندار حق ندارند نكاح منقطع كنند.و اگر مقصود این بود كه هیچ كس حق ندارد متعه بگیرد،قید«و هو محصن»لغو بود.
پس این روایت،اگر اصلى داشته باشد،آن نظر را تایید مىكند كه مىگوید: «قانون متعه براى مردمان نیازمند به زن یعنى افراد مجرد یا افرادى كه همسرانشان نزدشان نیستند تشریع شده است».پس این روایت دلیل بر جواز ازدواج موقت است نه دلیل بر حرمت آن.