مروري بر اپيدمي ايدز در جهان
"در ژوئن سال 1981 ما با مرد جوان همجنس بازي برخورد كرديم كه به مخربترين نوع نقص ايمني مبتلا بود كه تا به حال ديده بوديم، ما نميدانستيم كه آن بيماري چه بود اما اميدوار بوديم كه ديگر هرگز چنين چيزي نبينيم" (WHO -1994).
سخنان دكتر ساموئل برودر، از انستيتوي ملي سرطان ايالات متحده آمريكا، نشان دهنده آن است كه جهان در طي 25 سال، از زماني كه پزشكان اولين مورد بيماري ايدز را در بيمارستانهاي آمريكا، جمهوري دموكراتيككنگو و سواحل درياچه ويكتوريا واقع در شرق آفريقا مشاهده كردند، چقدر تغيير كرده است. دنيا به آهستگي اهميت اين بحران سلامتي جديد را درك كرده است.
در سال 1985 مواردي از بيماري در تمام نواحي جهان گزارش داده شد. گروهي از دانشمندان و متخصصان سلامتي، تحت حمايت سازمان بداشت جهاني (WHO) گرد هم آمدند تا يك استراتژي جهاني براي پيشگيري و كنترل ايدز پيشنهاد دهند. با تاسيس برنامه جهاني در مورد ايدز در سال 1987 و الحاق برنامه سازمان ملل متحد در مورد ويروس HIV و ايدز (UNAIDS) در 1996، سازمان ملل، ايدز را نه تنها به عنوان يك مشكل سلامتي مورد توجه قرار داد بلكه آن را يك مسئله بر سر راه پيشرفت بشري برشمرد.در سال 2001، در نشست تخصصي انجمن عمومي سازمان ملل در مورد ايدز، 189 كشور بر سر آن كه ايدز يك موضوع در حال گسترش جهاني و بينالمللي است كه داراي بالاترين حق تقدم ميباشد، موافقت كردند و اعلاميه تعهد نيز در مورد HIV و ايدز امضاء شد. در اين اعلاميه كشورها به واكنشهاي نوآورانه، تلاشهاي مناسب و جوابگويي براي پيشرفت مبارزه عليه شيوع ايدز متعهد شدند. در اعلاميه مذكور ليستي جامع از هدفهاي زمانبندي شده براي حمايت از هدف توسعه هزاره يعني توقف و وارونه كردن روند شيوع ايدز تا سال 2015 ميلادي، مشخص شدهبود.
با اين حال اين پيشرفتها و پيشرفت در علوم بيومديكال (زيستپزشكي) و علوم اجتماعي، در حالي كه اهميت حياتي در افزايش واكنش موثر نسبت به ايدز داشتند، نتوانستند براي كمكردن نقصان رهبري و دلسوزي بشري كاري انجام دهند.
در كل، عليرغم برخي موفقيتهاي قابل توجه، واكنش در برابر شيوع ايدز، تا كنون در هيچ جا كافي نبوده است. در طول 25 سال،HIV به طور بيرحمانهاي از چند منطقه خطرناك كه بيشترين شيوع در آنها ديده شده بود تقريباً به تمام كشورهاي جهان سرايت كرد، 65 ميليون نفر را آلوده كرد و 25 ميليون نفر را كشت.
بر اساس ارزيابيها حدود دو سوم كساني كه در اين دهه به HIV آلوده شدهاند، در صورت اجراي سطح كاملي از پيشگيري، از ابتلا به اين بيماري مصون ميماندند. اما محدوديت در دسترسي به خدمات و لوازم پيشگيري، مراقبت و درمان ايدز، همچنان در اثر عدم رغبت به مواجهه شدن با مسائلي همچون روابط جنسي، تمايلات جنسي و مصرف مواد مخدر كه براي مدت زيادي در جامعه تابو بودهاند، ادامه دارد.
1- اولين مشاهده بيماري ايدز در يك مرد همجنس باز آمريكايي و شناسايي بيماري
2- گذاشتن نام ايدز بر روي بيماري
3- شناسايي ويروس HIV به عنوان عامل بيماري ايدز
4- شروع اپيدمي ايدز از طريق رابطه جنسي با جنس مخالف در آفريقا
5- آزمايش اولين آنتي بادي HIV
6- تأسيس كميته حمايت از بيماران مبتلا به ايدز
7- ارائه برنامه جهاني مبارزه با ايدز توسط سازمان بهداشت جهاني
8- تأييد اولين دارو براي ايدز (AZT) در آمريكا
9- مشاهده اولين آثار اپيدمي ايدز در كشورهاي در حال توسعه
10- دستيابي به درمان HAART
11- دستيابي به اولين موفقيت جلوگيري از انتقال ويرويس ايدز از مادر به فرزند
12- تأسيس UNAIDS
13- اجراي جامع درمان با HAART توسط برزيل به عنوان اولين كشور در حال توسعه
14- تأسيس صندوق جهاني مبارزه با ايدز، سل و مالاريا
15- تدوين برنامه پوشش 3 ميليون بيمار با درمان ART در كشورهاي در حال توسعه توسط UNAIDS و WHD
16- ائتلاف جهاني حمايت از زنان در برابر ايدز