|
"قرب آنی"و درمان بیماری
|
|
ما بیمار خدا هستیم. خداوند معالج و شفا دهندهی ماست. او خودش راه درمان، وسیله و روش درمان را انتخاب میکند. (1) در زندگی امروز، دلبستگیها ،وابستگیها، تعلقات و تمایلاتی که انسانها را درگیر کرده است عامل بروز بعضی از بیماریهای انسانها شده است. حرص و طمع مال و جاه و دلبستگی به امور دنیوی بیماریهایی را به همراه دارد که پزشکی مدرن قادر به درمان آن نمیباشد. بهترین درمان این بیماریها رهایی یافتن از این تعلقات میباشد یکی از راههای رهاییقربانی دادن است. قربانی از ریشه قرب به معنای نزدیک شدن است، چیزی که به وسیلۀ آن به خدا نزدیک میشویم. قرب آنی جهشی در نزدیکی به خداوند است. موضوع قربانی با وضوح و تأکید تمام در متون باستانی و پژوهشهای باستان شناسانه نیز به چشم می خورد. بسیاری از ادیان، قانون قربانی را برای تداوم وحدت اجتماعی و البته به عنوان یک آئین پایهای دنبال کرده اند. دین پژوهان معاصر یکی از ویژگیهای مشترک در ادیان ابتدایی را قربانی کردن بر می شمارند. انسان برای احساس نزدیکی به وجودی که او را مقدس میدانست و برایش برتری قائل بود دست به دعا و زاری برمیداشت و گاه برای کامل کردن نیاز خود به درگاه آن موجود بی نیاز، به قربانی کردن روی میآورد. قربانی کردن در اسلام عبادتی مهم به شمار می آید. تاریخچۀ آن از زمان حضرت آدم(ع) آغاز گردیده است. در قرآن نخستین قربانی، قربانی هابیل و قابیل است. خداوند به حضرت آدم وحی فرمود که اختصاصات نبوت را به هابیل تسلیم نموده و اسم اعظم را به او تعلیم کن و او را وصّی خود در روی زمین قرار بده. قابیل چون خود را بزرگتر و شایسته تر میدید به هابیل حسد برد و حضرت آدم به فرمان خدا به آن دو برادر دستور داد که در راه خداوند قربانی کنند. قربانی هر یک که مورد قبول واقع شد وصّی و جانشین پدر گردد. قربانی قابیل از نوبرانه محصولات کشاورزیاش و قربانی هابیل گوسفندی درشت و عالی از گله اش بود. طبق دستور پدر قربانیها را بالای کوه گذاشتند و آتش قربانی هابیل را بسوزاند و با سوختن آن قربانی او پذیرفته و قربانی قابیل پذیرفته نشد و در نتیجه قابیل حسد برد و باضرب سنگ هابیل را کشت. و داستان راستین دو پسر آدم را برایشان بخوان، آنگاه که قربانی کردند. از یکیشان پذیرفته شد و از دیگری پذیرفته نشد. گفت: تو را می کشم. گفت: خدا قربانی پرهیزگاران را میپذیرد. (2) قربانی کردن نمادی از قطع دلبستگی و وابستگیها و جلوهای از ایثار مال و جان در راه محبوب واقعی و رضای خداست. از جمله آموزههای اسلام برای تکامل و رشد انسانها، ایثار از جان و مال است یعنی انسان همۀ دارایی و امکاناتش را امانتی الهی بداند که باید در طریق بندگی هزینه کند. پس برای بدست آوردن هر چیزی باید قربانی داد، قربانی داده شده باید متناسب با نوع و اندازۀ خواستۀ انتخابی باشد. قربانیهای اولیه مانند گاو و گوسفند و قربانیهای بزرگتر مانند نفس و روح است. بزرگترین قربانی، نفس و منیّت است و اگر انسان این را قربانی کند، به بزرگترین حقیقت ممکن نائل خواهد شد. به این ترتیب انسان در مراحل مختلف زندگی امتحان میشود. از جمله، امتحان حضرت ابراهیم(ع) بر قربانی کردن فرزندش اسماعیل که در سورۀ الصافات آیات 102-106 چنین می فرمایند: چون با پدر به جایی رسید که باید به کار بپردازند، گفت: ای پسرکم، در خواب دیدهام که تو را ذبح میکنم. بنگر که چه میاندیشی. گفت: ای پدر، به هرچه مأمور شدهای عمل کن، که اگر خدا بخواهد مرا از صابران خواهی یافت. چون هر دو تسلیم شدند و او را به پیشانی افکند ما ندایش دادیم: ای ابراهیم، خوابت را به حقیقت پیوستی و ما نیکو کاران را این چنین پاداش میدهیم این آزمایشی آشکار بود. البته آنچه از قربانی کردن و رسیدن به مقام قرب الهی لحاظ شده است، قطع علایق روحی و مالی است که باعث تقوای قلب و طهارت نفس میگردد. واقعیت موضوع نهایت تسلیم، سرسپردگی و عشق و علاقۀ بنده به مولای خود است. چه عشقی بالاترین از اینکه انسان حاضر شود، عزیزترین کس خود را برای رضای خدا ذبح کند و قربانی هم عاشقانه تسلیم شود. وقتی شما قربانی می کنید آنچه که متعلق به خداست، تقوای شماست، نه گوشت و پوست قربانی. (3) نفس قربانی به درگاه خداوند، دلیل بر توبه، اعتراف، تقدیس، کفاره و شکر میباشد و میتواند شخصی را ازمجازات مرگ برهاند یا اینکه قربانی، سلامتی باشد و موجب دفع بیماری و مرگ از قربانی کننده شود. پس یکی از روش های درمان بیماری گذشتن از داشتهها برای خواستهها و به عبارتی تغییر از یک وضعیت به وضعیت دیگر به منظور بوجود آوردن شرایط بهتر میباشد. البته به این نکته نیز باید توجه کرد: خواستۀ بزرگتر، قربانی بزرگتر میخواهد. (1) از تعالیم ا . م (2) سورۀ المائده آیه27 (3 سورۀحج-آیۀ37) نویسنده ؛ غ . ا . گ |